Dag Michèle,
Eigenlijk ken ik jou niet, en om eerlijk te zijn; jij mij nog minder. Al heb ik een streepje voor.
Je hebt me een blik gegund in een deel van jouw leven en vooral dat van Emily.
De voorstelling in The Neverending Park greep me naar de keel, benam mij adem en nagelde me aan de grond.
Maar op een goede manier. Het vergt veel moed en een groot kunnen om zoiets te brengen.
Omdat je zelf het belang van de boodschap die jullie brengen kent, hoef ik die niet meer te onderstrepen.
Er rest me niets dan jou te bedanken voor jouw verhaal, jullie verhaal, haar verhaal.
Het verhaal dat niet alleen verteld, vooral ook aanhoord moet worden.
Bedankt! Jouw voorstelling was – zonder dat dit de bedoeling was – een grote hulp.